Treinreizigers zijn zeikerds!

Als je treinreizigers aanhoort, zouden we niet zo gelukkig mogen zijn. Overeenkomstig met het World Happiness Report 2017 zijn we aangeland op de 6e plaats van gelukkigste landen ter wereld, maar volgens een enquête die de NS hield onder zijn gebruikers is er nog heel wat te klagen. Eindelijk rijden de treinen op tijd, daar zijn ook nauwelijks klachten over. De NS heeft goed afgekeken bij de Zwitsers, die op plaats vier staan van gelukkigste landen ter wereld. Toch weten treinreizigers zich aan andere dingen te ergeren. De vraag rijst of de NS daar iets aan kan veranderen. Treinreizigers gaven aan meer rust en ruimte te willen. Hiervan heeft Noorwegen, dat zich het gelukkigste land ter wereld kan noemen, genoeg. Rust en ruimte zou gecreëerd kunnen worden door toezicht te houden op het naleven van de huisregels. Een andere bron van ergernis was het irritante in- en uitstapgedrag.

Laten we deze twee punten eens onder de loep nemen en naast de lijst leggen van het World Happines Report, door de Zwitserse precisie zijn we ten slotte tevredener geworden. Stonden we vroeger nog netjes te wachten tot iedereen uitgestapt was, tegenwoordig lijkt het in- en uitstappen meer op een survival of the fittest. Het kan anders. Kijk naar het overbevolkte Japan. Daar hebben ze geen last van tussenwurmende en voordringende passanten. Nee eenieder staat keurig in de rij om naar binnen te gaan en de laatste wordt door een speciale duwer naar binnen gedrukt. Niemand klaagt daar over te weinig rust en ruimte. Ruimte is er simpelweg niet en de rust ontstaat automatisch doordat in de trein zo vol is, dat niemand zijn telefoon uit zijn broekzak kan halen om te bellen. Of dit de oplossing voor Nederlanders is, weet ik niet. Japan staat op de lijst van gelukkigste landen slechts op de 51e plaats.

Menig inzittende van de trein zou ook willen dat er meer handhavers kwamen die er op toe keken of de huisregels wel worden nageleefd. Maar denk eens na? Zouden we dit echt willen? Blijkbaar irriteren treinreizigers zich aan het feit dat er in een stiltecoupe gepraat wordt, maar niemand durft er wat van te zeggen. Angst om een mes tussen je ribben te krijgen weerhoudt ons. De treinreiziger laat  dit ‘hartig woordje toespreken’ liever aan het NS-personeel, zij worden er dan voor betaald om een eventueel mes tussen hun ribben te krijgen.

Er zijn landen waar echte handhavers rondlopen. Niet die slapjanussen zoals hier, die niets mogen. Neem het op de 37e plaats geëindigde Saoedi- Arabië. Daar hebben handhavers een wapenstok bij zich en gebruiken deze bij iedere overtreding die ze zien. Zouden de NS-gebruikers zich prettiger voelen met zo’n toezichthouder?  Iemand die de beller in de stilte-coupe direct in zijn kraag zou grijpen en zou meeslepen naar het balkon om daar een lijfstraf, bestaande uit ouderwetse billenkoek uit te delen? Een kostbaar project, maar om het salaris voor de handhaver terug te verdienen zouden passagiers voor 2,-  kunnen toekijken.

Ik denk niet dat dit hem voor Nederland gaat worden. Misschien draaf ik teveel door, denk ik te veel na. Ja we hebben op tijd rijdende treinen en we leven in een land met veel inwoners, dat botst nu af en toe wel eens. Maar volgens de wereldwijde enquête zijn de meeste Nederlanders dik tevreden met hun bestaan. De NS kan er ook weinig doen dat we met zovelen zijn en dat ons respect naar anderen verloedert, daar helpt geen duwer of handhaver tegen. En toch klagen de reizigers steen en been. Misschien als volgend jaar het landelijke onderzoek over gelukkigste landen wordt gehouden, moeten NS-reizigers uitgesloten worden van deelname.

  • 11
    Shares

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *